Fotis Grontas

Η Μουσική Του Κόσμου

2010-07-20T13:08:00.000-07:00

Στέκεσαι ανάμεσα στα δέντρα, πλαγιά βουνού, μόνος.

Τα μάτια πλημμυρίζουν ζωή. Τίποτα το τεχνητό τριγύρω, μήτε άνθρωπος, μήτε ήχος.

Μόνος.

Μετά από λίγο, οι τυχαίες σκέψεις της καθημερινότητας εξασθενούν, μέχρι που σιωπούν τελείως. Δεν χρειάζεσαι τίποτα, δεν αναζητείς τίποτα.

Απλώς είσαι εκεί.

Καθώς μάτια και πνεύμα ηρεμούν, το βλέμμα καθαρίζει, γίνεται πιο συγκεντρωμένο, πιο σαφές.
Ο άνεμος που πριν περνούσε και σφύριζε ανάμεσα απ΄τα δέντρα, σηκώνοντας τα πεσμένα φύλλα στο πέρασμά του, έπαψε να είναι θόρυβος :

Έγινε τραγούδι.

Ξαφνικά, συνειδητοποιείς πως στ΄ αλήθεια, δεν είσαι μόνος. Είσαι μέρος των πάντων, και τα πάντα είναι μέρος σου, αλυσίδα πραγμάτων, που κυριολεκτικά, είναι ένα.

Καταλαβαίνεις πως κει που στέκεσαι τώρα, δεν υπάρχουν ανησυχίες, μέλλον «υποχρεώσεις» , λογαριασμοί. Μειδιάς άγρια στη ιδέα τους, σχεδόν ειρωνικά. Σ΄ αυτήν την άψογη ομορφιά, που τελειοποιείται δισεκατομμύρια χρόνια τώρα, γελάς με την απίστευτη φτώχεια του εγκλωβισμού σε αυτό που αποκαλείται «καθημερινότητα» .

Το σώμα ζωντανεύει. Θέλεις να κινηθείς , να τρέξεις, η καρδιά χτυπά τώρα δυνατά, και συντονίζεσαι στον χτύπο της :

Οι φωνές των ανέμων
ή το θρόισμα των φύλλων
οι δίνες τους που υψώνονται
στο ημίφως το φθινόπωρο
η ομίχλη που διαλύεται
στο ανέβασμα του βράχου
ο αχνός τους ψίθυρος
στο άκρο της αντίληψης
μεθυστικός και ρυθμικός
χάιδεμα απαλό,
ανέμισμα τρυφερό στα μαλλιά
που μιλάει,
για χαρά και αγάπη
και τύχη
ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία
για το κάθε δεπτερόλεπτο
το κάθε πρωί
το κάθε βράδυ,
το κάθε τι

Το ΄χεις !

Ο κόσμος παίζει μουσική, και το μόνο που έχει να κάνει κάποιος για να την ακούσει, είναι ν΄ ανοίξει τα αυτιά του, να ανοίξει το μυαλό του, και η φύση του θα θυμηθεί, θα προσεγγίσει.

Ο φόβος εμποδίζει τον ωτακουστή. Φοβόμαστε μη χάσουμε αυτά που είμαστε.

Δεν μπορείς όμως να χάσεις κάτι που δεν σου ανήκει.

Χτίζουμε εαυτούς, εικόνα, συμπεριφορές, ιδεολογίες. Σκεφτόμαστε πιο είναι το ορθό, το λογικό, μα αυτά δεν υπάρχουν ! Υπάρχει μόνο το πρότυπο που μέσα του ζούμε ατελώς, ατυχώς, με όνειρα ιδιωτικά, προσδοκίες ιδιωτικές, και τις αναπόφευκτες μόνιμες αγωνίες που προκαλεί μοιραία το ανεκπλήρωτο.

Η μουσική είναι εκεί, σβήνοντας ορισμούς, επεξηγήσεις, τις φλυαρίες του εγώ, που νιώθει φοβισμένο, απομονωμένο, σε διαρκή άμυνα, αγωνιώντας μόνιμα, βγάζοντας αρρώστια.

Η ορχήστρα παίζει εσαεί. Δισεκατομμύρια χρόνια τώρα, ποιος ξέρει σε πόσες μυριάδες κόσμους.

Και βγάζει υγεία.

Υγεία ;

Όταν ταιριάζει το παπούτσι, ξεχνιέται το πόδι.

Όταν ταιριάζει η ζώνη, ξεχνιέται η κοιλιά.

Όταν η καρδιά είναι σωστή, τα υπέρ και τα κακά ξεχνιούνται.

“Να θυμάσαι, όταν είσαι υγιής , δεν έχεις επίγνωση του σώματός σου.

Το σώμα ξεχνιέται. Όταν είσαι άρρωστος δεν μπορείς να ξεχάσεις το σώμα.

Ξέρεις αν υπάρχει κεφάλι αν δεν έχεις πονοκέφαλο;
Όταν έχεις πονοκέφαλο δεν μπορείς να ξεχάσεις το κεφάλι.
Όταν το παπούτσι πιέζει, δεν ταιριάζει.
Όταν δεν έχεις πονοκέφαλο , που είναι το κεφάλι; Το ξεχνάς εντελώς.
Κάθε τι που είναι υγιές ξεχνιέται , αλλά ότι δεν είναι υγιές , το θυμάσαι,
συνεχίζει να σε παρενοχλεί , μια συνεχής ένταση στο κεφάλι.

Ο άνθρωπος της Φύσης δεν ξέρει τον εαυτό του.
Εσύ τον ξέρεις , επειδή είσαι άρρωστος.
Το εγώ είναι αρρώστια , πραγματική αρρώστια.
Επειδή πρέπει να θυμάσαι αδιάκοπα πως είσαι κάποιος.
Αυτό δείχνει πως είσαι άρρωστος. Η αρρώστια δημιουργεί το Εγώ.
Η υγιής φύση ξεχνιέται εντελώς.
Είναι σαν σύννεφο, σαν ελαφρύ αεράκι , σαν βράχος , σαν δέντρο , σαν πουλί , αλλά ποτέ σαν άνθρωπος.
Μόνο στην αρρώστια θυμάσαι.
Το να θυμάσαι είναι ένας μηχανισμός ασφάλειας και σιγουριάς.
Αν έχεις ένα αγκάθι στο πόδι , είσαι υποχρεωμένος να το θυμάσαι.
Ο νους πηγαίνει συνεχώς στο πόδι, επειδή το αγκάθι πρέπει να βγει απο εκεί.

Αν το ξεχάσεις, το αγκάθι θα μείνει και θα είναι επικίνδυνο,
μπορεί να δηλητηριάσει όλο το σώμα.
Αν υπάρχει πονοκέφαλος, το σώμα σου λέει να τον θυμάσαι , πως κάτι πρέπει να γίνει.
Αν τον ξεχάσεις , ο πονοκέφαλος μπορεί να γίνει επικίνδυνος.
Το σώμα σου λέει πότε υπάρχει αρρώστια.

Όταν κάτι δεν πάει καλά , το σώμα ζητάει την προσοχή σου.
Αλλά όταν το σώμα είναι υγιές , το ξεχνάς.
Όταν το σώμα σου είναι υγιές γίνεσαι ασώματος,
κι αυτός είναι ο μόνος ορισμός για την υγεία.
Υγεία είναι όταν δεν έχεις επίγνωση του σώματος.
Αν υπάρχει επίγνωση του σώματος , σημαίνει πως δεν είναι υγιές.

Το ίδιο ισχύει και για τον νού. Όταν η επίγνωσή σου είναι υγιής , δεν υπάρχει Εγώ , δεν ξέρεις τίποτα για τον εαυτό σου.

Δεν θυμίζεις στον εαυτό σου ” είμαι κάτι”,
είσαι απλώς χαλαρός. Υπάρχεις αλλά δεν υπάρχει Εγώ.
Είναι απλά μια μη οντότητα , μια μη ύπαρξη , αλλά δεν υπάρχει Εγώ.
Δεν υπάρχει αποκρυσταλλωμένο Εγώ. Ο εαυτός δεν είναι εκεί.

Αυτό είναι ένα από τα πιο βαθιά πράγματα που πρέπει να καταλάβεις.

Όταν η καρδιά είναι σωστή, όλα τα υπέρ και τα κατά ξεχνιούνται.
Όταν η καρδιά είναι λάθος , άρρωστη , είσαι συνεχώς φορτωμένος, ανησυχείς.
Αυτό είναι σωστό , αυτό είναι λάθος
και πρέπει να κάνεις το σωστό και να αποφύγεις το λάθος.
Όλη σου η ζωή μετατρέπεται σ ένα αγώνα
πως ν αποφύγεις το λάθος και πως να κάνεις το σωστό.
Δεν είναι αυτός ο δρόμος για να φτάσεις στο σωστό!!
Αυτός είναι ο δρόμος για να χάσεις το σωστό , για πάντα…”

Φώτης Γροντάς

Και τώρα τι, ανθρωπάκο;

2009-12-10T01:54:00.000-08:00

Στην Κοπεγχάγη συντελείται το μεγαλύτερο παγκόσμιο συνέδριο για την κλιματική αλλαγή που έχει γίνει ποτέ μέχρι τώρα. Υπάρχει άραγε τρόπος να αποβεί καταλυτικό και να αποτελέσει την πρώτη σοβαρή αφετηρία για να αντιστραφεί αυτή η καταστροφική ατραπός ;

Δυστυχώς όχι.

Βέβαια, η κινητοποίηση τόσων κρατών και τόσων συνέδρων, είναι κάτι το θετικό, υπάρχει όμως και η πιθανότητα να απασχολεί περισσότερο η εικόνα, παρά η ουσία.

Με ποιο τρόπο θα μπορέσουν οι κυβερνήσεις (αν το επιθυμούν), να υποχρεώσουν τις βιομηχανίες, τις πολυεθνικές και τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τους φυσικούς πόρους του πλανήτη (και που είτε είναι κυβερνήσεις, είτε τις ελέγχουν), να προχωρήσουν σε αλλαγές που για αυτούς θα σημαίνουν τεράστιες απώλειες κέρδους;

Οι άνθρωποι που στελεχώνουν αυτούς τους χώρους, είναι βαριά γαλουχημένοι μέσα σε ένα εσωτερικό σύστημα επαγγελματικής ηθικής, και διαθέτουν δικό τους τρόπο να διασχίζουν την πραγματικότητα : το κέρδος. Κι όταν αυτή η υπέρτατη αξία, έρχεται σε σύγκρουση με το κοινό καλό, προχωρούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό στην απόλυτη κυριαρχία του δικού τους συστήματος αξιών.

Υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας αυτήν την στιγμή, που δεν θεωρούν απαραίτητο πως αύριο θα υπάρχει κάτι, να το χρησιμοποιήσουν ως τροφή.

Αυτά τα ανθρώπινα πλάσματα, δεν αυτοκαταδικάστηκαν σε μια κόλαση επί της γης από μόνοι τους, αλλά αποτελούν ηθελημένη απόρροια της βούλησης των «προηγμένων κρατών», όπου οι δικές τους εταιρείες, οι δικές τους βιομηχανίες, ήταν και είναι αυτές που συντηρούν αυτήν την κατάσταση (ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις όπου χρειαστεί) προκειμένου να αποκτήσουν την ιδιοκτησία των φυσικών τους πόρων, και πάμφθηνα εργατικά χέρια.

Αδιαφορώντας φυσικά, για τα απόβλητα των βιομηχανιών τους, ή για τις εκπομπές αέριων ρύπων, καθώς ελέγχουν πλήρως την νομοθεσία εκείνων των κρατών, που τους επιτρέπει να χειριστούν αυτά τα θέματα όπως εκείνοι κρίνουν, και η κρίση τους είναι μόνιμα στραμμένη στην μεγιστοποίηση του κέρδους.

Τα στελέχη των πολυτελών γραφείων και των εταιρικών αυτοκινήτων, δεν θα σκοντάψουν στο αν χωριά ολόκληρα από εκείνες τις περιοχές αφανιστούν για πάντα από τον χάρτη. Δεν θα σκοντάψουν στους βολικούς εμφύλιους πολέμους, στους χιλιάδες ακρωτηριασμούς και στις μαζικές εκτελέσεις. Μήτε θα δώσουν πολύ σημασία στα τοξικά απόβλητα που δηλητηριάζουν θάλασσες, δάση και ποτάμια.

Μπροστά στα μάτια τους βρίσκεται μια οθόνη υπολογιστή, που μετρά αριθμούς, οι οποίοι ΠΡΕΠΕΙ να έχουν αυξητική πορεία. Αυτή είναι η δουλειά τους. Να μεγαλώνουν τους αριθμούς. Να πάρουν μεγαλύτερο μισθό, προαγωγή, μεγαλύτερο γραφείο. Πάση θυσία.

Είναι αυτή η κατατετμημένη οπτική του πολιτισμού μας που αποτελεί τον μείζονα αποτρεπτικό παράγοντα εξεύρεσης υγιών λύσεων . Το στέλεχος βλέπει τα πράγματα με τον δικό του συγκεκριμένο τρόπο, ο πολιτικός με τον επίσης δικό του, και οι πληθυσμοί ακροβατούν ανάμεσα στην αναζήτηση της προσωπικής ευημερίας και της διαπίστωσης πως τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά.

Τα πράγματα, όχι απλώς δεν πηγαίνουν καλά, αλλά βρισκόμαστε στο κατώφλι του σημείου που δεν θα υπάρχει επιστροφή. Και οι λύσεις δεν θα δοθούν από τους «ηγέτες» ή τις κυβερνήσεις, αλλά από εμάς τους ίδιους. Όση ευθύνη υπάρχει στην κορυφή, άλλη τόση υπάρχει και στην βάση. Στην ουσία, εμείς έχουμε επιτρέψει αυτές τις καταστάσεις και αυτούς τους ανθρώπους να υπάρχουν και να πρωτοστατούν.

Βασίζονται στην ανοχή μας, στην δυστοκία που έχει κάποιος να ξοδέψει ενέργεια από την ζωή του όχι για να πετύχει κάποιο προσωπικό κέρδος, αλλά να αγωνιστεί για το καλό των υπολοίπων, που ταυτόχρονα είναι και το δικό του καλό. Επιχείρησαν και πέτυχαν την αποξένωση, την ιδιοπάθεια, τον αποσυντονισμό και την παντελή έλλειψη ομαδικότητας ανάμεσα στους ανθρώπους, και μόνο οι τελευταίες τεχνολογικές επινοήσεις, όπως είναι το διαδίκτυο, κατάφεραν να επαναφέρουν ένα μέρος τους.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις, εγείρουν ένα σημαντικότατο ερώτημα :

Υπάρχει τρόπος να υπερκεράσουμε το πρόβλημα ;

Η απάντηση είναι πως ναι. Υπάρχει.

Διαθέτουμε τα μέσα, την τεχνολογία, και την γνώση του πώς να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος. Λείπει η ουσιαστική θέληση όλων μας, όχι μιας μειονότητας γενναίων, που αψηφούν και θυσιάζουν το προσωπικό τους συμφέρον προς χάρη των υπολοίπων. Οφείλουμε να είμαστε παρόντες σε αυτούς τους σκοτεινούς για την ανθρωπότητα καιρούς, και να βάλουμε λίγο στην άκρη τα ιδιωτικά μας καταφύγια, ειδάλλως δεν θα υπάρχει πια πουθενά καταφυγή.

Αντί να είναι οι ζωές μας ένα σύρσιμο από την μήτρα μέχρι τον τάφο, ας τις κάνουμε άξιες λόγου, ας γίνουμε πρώτα οι ίδιοι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο !

INVICTUS

2009-11-18T23:19:00.000-08:00

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

Παιδικές ερωτήσεις

2009-11-15T02:33:00.000-08:00

Τι κάνουμε εδώ; Γιατί ζούμε ;

Μικρή μου!

Από πολύ νωρίς μπήκες στην ατραπό, κείνη την οδυνηρή, όσο και αγαπημένη.

Τι να πεις; Πως να απαντήσεις με τις αλήθειες που πιστεύεις πως ξέρεις χωρίς όμως να προκαταλάβεις ;

“'Όποιος και να σου πει πως ξέρει μικρή μου, το γιατί είμαστε εδώ , το γιατί ζούμε, και το τι υπάρχει μετά, θα είναι ψέματα. Γιατί στ' αλήθεια, δεν ξέρουμε”

Η απάντηση δόθηκε απαλά, κατανοητά, με τρόπο που να γίνει αβρά αντιληπτός σε ένα παιδί επτά ετών.

“Υπάρχει ένα άλλο όμως, ερώτημα, το οποίο μπορεί να απαντηθεί : αφού είμαστε εδώ, τι μπορούμε να κάνουμε με τις ζωές μας, ώστε να αξίζουν ! Να είμαστε γενναίοι, να αγαπάμε τους ανθρώπους ακόμη κι όταν μας πληγώνουν, να προσπαθούμε να επικρατήσει η αγάπη και η κατανόηση ανάμεσά μας, σε όλους μας.”

Το σκέφτηκε, με τις οξύτατες διαισθητικές διαδικασίες που έχουν τα παιδιά. Το δέχθηκε. Στις λέξεις αγάπη και θάρρος είχε από πάντα μια προτίμηση. Πολλές φορές, καθώς ταξιδεύουμε με το αυτοκίνητο, ανοίγουμε τα παράθυρα και φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη τις λέξεις που αγαπάμε : ελευθερία, αγάπη, θάρρος.

Η μικρή Στέλλα, τους ανθρώπους που αγωνίζονται κοινωνικά, τους έχει για πολεμιστές. Ανθρώπους που δεν πολεμούν με σπαθιά και με όπλα, όπως στα κινούμενα σχέδια που παίζουν ώρες ατέλειωτες στην τηλεόραση, αλλά με το μυαλό τους, στ'αλήθεια γενναίοι. Στ' αλήθεια μαχητές.

“Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι πολεμιστές;”

Αιφνιδιαστικό έ ;

“ Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γενναίοι, μικρή μου.”

Δεν αρκέστηκε στη απάντηση. Της φάνηκε πολύ απλή.

Μα τι να πεις ; Πως να εξηγήσεις πως οι δυό μεγάλες ανθρώπινες ασθένειες δεν είναι σωματικές, μήτε ψυχικές, παρά μικρόβιο πνευματικό,παράσιτο ριζωμένο στο πνεύμα μας τόσο, που να μας φαίνεται φυσιολογικό, συνηθισμένο ;

Η πρώτη και μεγαλύτερη, τρώει τα σωθικά σαράκι σκέτο, αφήνοντας στο πέρασμά της μόνο σκιές,καρικατούρες αυτού που θα μπορούσε να είναι μα παρέμεινε υπόσχεση, επιθυμία κάποτε σφοδρή, προδομένη από την ιδιωτική προσαρμογή : ο Φόβος.

Κατοικεί παντού, δηλητηριάζει τον αέρα, σε κάθε κίνησή μας, στην κάθε σκέψη μας, στο κάθε τι.

Η ανασφάλεια, η αγωνία για το μέλλον, ο αγώνας της εικόνας, η προσαρμογή, η ιδιωτικότητα. Το ότι διαφωνούμε, γκρινιάζουμε, κατακρίνουμε, αλλά πολύ λίγοι από εμάς βρίσκουν το θάρρος να ξοδέψουν χρόνο και ενέργεια από τις ζωές τους για να αντισταθούν, με όποιο τρόπο μπορούν. Μόνο, αντίφαση επί της αντίφασης, καθόμαστε στο θεωρείο μας και διαπιστώνουμε τα αρνητικά μιας κατάστασης που και εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για αυτήν.

Η άλλη, πανδημία οικουμενική, σαρώνει τον πλανήτη από την Αρχή, την αυγή μας : ονομάζεται πνευματική οκνηρία, και είναι το πιο βαρύ αμάρτημα που μπορεί να υποπέσει άνθρωπος.

Όλοι είναι έξυπνοι. Όλοι. Αν αφαιρέσεις τις περιπτώσεις που υπάρχει ιατρική πνευματική ανεπάρκεια στην αντίληψη, όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε να αντιληφθούμε τα πράγματα μια χαρά, και σε όλο τους το βάθος.
Επειδή όμως βαριόμαστε, δεν θέλουμε να κουραστούμε και να πάρουμε την επίπονη οδό της έρευνας και της αυτοανακάλυψης, δανειζόμαστε έτοιμη σκέψη.

Όπως αυτή των προτύπων.

Όπως αυτή της θρησκείας.

Όπως αυτή της εικόνας.

Τελικά, αυτοί που έχουν την κύρια ευθύνη για το σήμερα, δεν είναι αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Είμαστε εμείς, βαρειά ασθενείς, σε μια αντιτακτή εντατική της επιδείνωσης.

There Is No Spoon

2009-08-09T22:30:00.000-07:00

"Kαθώς αυτό που λυγίζει δεν είναι το κουτάλι," του είπε, "αλλά ο εαυτός μας. Γιατί στ΄αλήθεια, δεν υπάρχει κουτάλι."

Οτι υπάρχει γύρω μας είναι τεχνητό : ο πολιτισμός μας, οι τρόποι μας, οι πόλεις μας, οι ανάγκες μας.

Ακόμη και ο τρόπος που σκεφτόμαστε είναι αποτέλεσμα αυτού που έχουμε ζήσει.

Η πανίσχυρη ρουτίνα, αυτό που αποκαλούμε καθημερινότητα, κάνει πολλές από αυτές τις λεπτομέρειες να φαντάζουν ως κάτι το αυτονόητο, το "φυσικό" , το σταθερά ασφαλές.

Δεν είμαστε οι δουλειές μας.

Δεν είμαστε τα ρούχα που φοράμε.

Δεν είμαστε τα σπίτια μας, οι τρόποι μας, τα πτυχία μας, δεν είμαστε τα αυτοκίνητά μας.

Αυτό προσπάθησαν να μας επιβάλουν, το να σκεφτόμαστε στο καταπώς τους βολεύει, στον δικό τους ορισμό της "πραγματικότητας".

Το κατάφεραν σε ένα συντριπτικό ποσοστό, σε σημείο που μια άλλη μορφή κοινωνίας, με άλλους τρόπους, άλλη αντίληψη των πραγμάτων, να μοιάζει σε πάρα πολλούς, από δυσνόητη μέχρι ακατανόητη, ουτοπική.

Το ευτύχημα είναι πως δεν τα κατάφεραν τελείως.

Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια συνάνθρωποι, που ακόμη και αν δεν μπορούν αυτή την στιγμή να αρθρώσουν με σαφήνεια αυτό που νιώθουν, σίγουρα βρίσκονται στο μεταίχμιο να αντιληφθούν όχι διανοητικά,

μα να το φέρουν στην καθημερινή τους, κι αυτοί κι εμείς,

πως όλα γύρω μας είναι κάτι το τεχνητό.

Γι αυτό και μπορεί να αλλάξει.

Όλες οι αλλαγές είναι οδυνηρές, και ιδίως αυτή που επιζητούμε, καθώς για πρώτη φορά δείχνουμε να αντιλαμβανόμαστε, πως αυτό που χρειάζεται να λυγίσει είμαστε εμείς, και όχι το κουτάλι.

Οταν ταιριάζει το παπούτσι

2009-08-01T00:49:00.000-07:00

Όταν ταιριάζει το παπούτσι, ξεχνιέται το πόδι.
Όταν ταιριάζει η ζώνη, ξεχνιέται η κοιλιά.
Όταν η καρδιά είναι σωστή, τα υπέρ και τα κακά ξεχνιούνται.

"Να θυμάσαι, όταν είσαι υγιής , δεν έχεις επίγνωση του σώματός σου.

Το σώμα ξεχνιέται. Όταν είσαι άρρωστος δεν μπορείς να ξεχάσεις το σώμα.

Ξέρεις αν υπάρχει κεφάλι αν δεν έχεις πονοκέφαλο?
Όταν έχεις πονοκέφαλο δεν μπορείς να ξεχάσεις το κεφάλι.
Όταν το παπούτσι πιέζει, δεν ταιριάζει.
Όταν δεν έχεις πονοκέφαλο , που είναι το κεφάλι? Το ξεχνάς εντελώς.
Κάθε τι που είναι υγιές ξεχνιέται , αλλά ότι δεν είναι υγιές , το θυμάσε,
συνεχίζει να σε παρενοχλεί , μια συνεχής ένταση στο κεφάλι.

Ο άνθρωπος της Φύσης δεν ξέρει τον εαυτό του.
Εσύ τον ξέρεις , επειδή είσαι άρρωστος.
Το εγώ είναι αρρώστια , πραγματική αρρώστια.
Επειδή πρέπει να θυμάσαι αδιάκοπα πως είσαι κάποιος.
Αυτό δείχνει πως είσαι άρρωστος. Η αρρώστια δημιουργεί το Εγώ.
Η υγιής φύση ξεχνιέται εντελώς.
Είναι σαν σύννεφο, σαν ελαφρύ αεράκι , σαν βράχος , σαν δέντρο , σαν πουλί , αλλά ποτέ σαν άνθρωπος.
Μόνο στην αρρώστια θυμάσαι.
Το να θυμάσαι είναι ένας μηχανισμός ασφάλειας και σιγουριάς.
Αν έχεις ένα αγκάθι στο πόδι , είσαι υποχρεωμένος να το θυμάσαι.
Ο νούς πηγαίνει συνεχώς στο πόδι, επειδή το αγκάθι πρέπει να βγεί απο εκεί.
Αν το ξεχάσεις, το αγκάθι θα μείνει και θα είναι επικίνδυνο,
μπορεί να δηλητηριάσει όλο το σώμα.
Αν υπάρχει πονοκέφαλος, το σώμα σου λέει να τον θυμάσε , πως κάτι πρέπει να γίνει.
Αν τον ξεχάσεις , ο πονοκέφαλος μπορεί να γίνει επικίνδυνος.
Το σώμα σου λέει πότε υπάρχει αρρώστια.

Όταν κάτι δεν πάει καλά , το σώμα ζητάει την προσοχή σου.
Αλλά όταν το σώμα είναι υγιές , το ξεχνάς.
Όταν το σώμα σου είναι υγιές γίνεσαι ασώματος,
κι αυτός είναι ο μόνος ορισμός για την υγεία.
Υγεία είναι όταν δεν έχεις επίγνωση του σώματος.
Αν υπάρχει επίγνωση του σώματος , σημαίνει πως δεν είναι υγιές.

Το ίδιο ισχύει και για τον νού.Όταν η επίγνωσή σου είναι υγιής , δεν υπάρχει Εγώ , δεν ξέρεις τίποτα για τον εαυτό σου.
Δεν θυμίζεις στον εαυτό σου " είμαι κάτι",
είσαι απλώς χαλαρός. Υπάρχεις αλλά δεν υπάρχει Εγώ.
Είναι απλά μια μη οντότητα , μια μη ύπαρξη , αλλά δεν υπάρχει Εγώ.
Δεν υπάρχει αποκρυσταλλωμένο Εγώ. Ο εαυτός δεν είναι εκεί.

Αυτό είναι ένα απο τα πιο βαθιά πράγματα που πρέπει να καταλάβεις.

Όταν η καρδιά είναι σωστή, όλα τα υπέρ και τα κατά ξεχνιούνται.
Όταν η καρδιά είναι λάθος , άρρωστη , είσαι συνεχώς φορτομένος, ανησυχείς.
Αυτό είναι σωστό , αυτό είναι λάθος
και πρέπει να κάνεις το σωστό και να αποφύγεις το λάθος.
Όλη σου η ζωή μετατρέπεται σ ενα αγώνα
πως ν αποφύγεις το λάθος και πως να κάνεις το σωστό.
Δεν είναι αυτός ο δρόμος για να φτάσεις στο σωστό!!
Αυτός είναι ο δρόμος για να χάσεις το σωστό , για πάντα..."

H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου

2009-07-26T13:57:00.000-07:00

Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.

Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.

Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.

Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.

Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.

Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.

Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.

Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.

Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.

Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.

Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.

Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.

Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.

Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.

Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.

Νταβός, Ελβετία

8 Φεβρουάριου 1996

2009-07-21T01:52:00.000-07:00

Mέσα στον κόσμο της ζωής μπορούμε να ρωτήσουμε, και ρωτάμε γιατί....; ή τι είναι....;

Η απάντηση είναι πολλές φορές αβέβαιη.

Τι είναι αυτό το λευκό αντικείμενο εκεί κάτω;

Είναι ο γιος του Κλέωνος, λέει ο Αριστοτέλης, "...τούτο δε [το λευκό αντικείμενο] συμβέβηκεν υιώ Κλέωνος είναι".

Δεν ρωτάμε όμως αυτό που ρωτά ο Αριστοτέλης : τι είναι οράν, τι είναι αυτό που βλέπουμε, τι είναι αυτός που βλέπει;

Ακόμη λιγότερο ρωτάμε: τι είναι αυτό το ίδιο το ερώτημα, και το ερώτημα εν γένει;

Μόλις το ρωτήσουμε αυτό, η περιοχή αλλάζει. Δεν είμαστε πια μέσα στον κόσμο της ζωής, μέσα στο τοπίο που μένει σταθερό και αδιατάρακτο κι όταν ακόμα το αναστατώνει η πιο βίαιη κίνηση, στο οποίο θα μπορούσαμε να περιφέρουμε το βλέμμα μας σύμφωνα με ένα διατεταγμένο πριν - μετά.

Το φως του κάμπου χάθηκε, τα βουνά που προσδιόριζαν τα όριά του δεν βρίσκονται πια εκεί, το αρίφνητο γέλιο της ελληνικής θάλασσας δεν ακούγεται πια. Τίποτα δεν είναι απλώς τοποθετημένο δίπλα σε κάτι άλλο, το πιο κοντινό είναι το πιο μακρινό, οι διακλαδώσεις δεν διαδέχονται πια η μια την άλλη.

Η είσοδος του Λαβύρινθου είναι αμέσως ένα από τα κέντρα του, ή μάλλον δεν ξέρουμε πια αν είναι κέντρο, τι είναι κέντρο. Σκοτεινές στοές εκτείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, μπερδεύονται με άλλες που έρχονται ποιος ξέρει από που και που ίσως δεν οδηγούν πουθενά.

Δεν έπρεπε να δρασκελίσουμε το κατώφλι αυτό, έπρεπε να μείνουμε απ΄έξω. Αλλά δεν είμαστε πια καν βέβαιοι αν δεν το έχουμε ανέκαθεν δρασκελίσει, αν οι κίτρινες και λευκές κηλίδες των ασφοδέλων, που επανέρχονται κάπου - κάπου να μας ταράξουν, έχουν υπάρξει αλλού και όχι μόνο στην εσωτερική πλευρά των βλεφάρων μας.

Η μοναδική εκλογή που μας απομένει είναι να χωθούμε στη μια στοά κι όχι στην άλλη, χωρίς να ξέρουμε που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν, ούτε αν μας ξαναφέρνουν εσσαεί στο ίδιο αυτό σταυροδρόμι ή σ΄ένα άλλο εντελώς πανομοιότυπο.

* Κορνήλιος Καστοριάδης, Τα Σταυροδρόμια του Λαβύρινθου.

2009-07-17T22:15:00.000-07:00

Συναντάς κάποιον στον δρόμο.

Τα βλέμματα διασταυρώνονται, στιγμιαία. Φαίνεται στο ύφος του πως, αν τον ακουμπήσεις με κάτι έστω ελαφρά αιχμηρό, θα σκάσει σε χιλιάδες κομμάτια.

Δάνεια, τράπεζες,επιταγές, πιστωτικές, φροντιστήρια, κομμωτήρια, βενζίνη, κι άλλα μύρια τόσα.

Διάφανα εμφανής, στο πόσο ήσυχα κοιμάται, στο πόσο στέκεται έστω και μια στιγμή να αναλογιστεί στο ποιός είναι στα αλήθεια, στο τι κάνει πάνω στον κόσμο.

Είναι ο μοντέρνος άνθρωπος, βερνικωμένος από πάνω ως κάτω από το αλεξίσφαιρο επίστρωμα του Προτύπου, αυτού στο οποίο βαπτίσθηκε να είναι : ακόλουθος πιστός των σύγχρονων αναγκών, ακροατής του καταπώς, ορισμένος, ακόμη και όταν αυτή η ατραπός τον οδηγεί μαθηματικά στην απόγνωση, την κατάθλιψη, και την αυτοκαταστροφή.

Είναι μια κρίση όντως.

Τι κρίση όμως;

Είναι μια κρίση θεσμών, ηθικής, πίστης, ή ακόμη μια γενικευμένη κρίση πολιτισμού, στην οποία σκοπός και στόχος έχουν αλωθεί από την επιδίωξη του υλικού ως αυτοσκοπού, όπου το δείχνειν, είναι απείρως σημαντικότερο του είναι;

Φώτης Γροντάς

2009-07-15T14:29:00.000-07:00

Νομίζω πως υπάρχει Ιθάκη. Οχι ως το τέλος μιας πορείας ή την ολοκλήρωση του σκοπού. Περισσότερο ως την βαθιά καθημερινή αίσθηση πως όλα γύρω μας είναι κάτι το τεχνητό, όχι απαραίτητα άσχημο μα, μη υπαρκτό. Οι ζωές μας, τα όνειρα κι οι επιδιώξεις μας, κάθε μορφή πίστης και ιδεολογίας, ο πλούτος, η φτώχεια, το άγχος, δεν υπάρχουν στη φύση : είναι κάτι που η κοινωνία παράγει ως έχει. Αυό δεν σημαίνει βέβαια πως τα παρατάς όλα και ανηφορίζεις τα βουνά. Σαν πας στη Ρώμη, θα φερθείς σαν Ρωμαίος.

Αν όμως φτάσεις να αισθάνεσαι το τεχνητό όχι ως διανοητική διαπίστωση, (κάτι που σχεδόν ολοι μας κάνουμε ούτως ή άλλως) μα να το φέρεις στη καθημερινή σου, να το ζήσεις, το τοπίο αλλάζει. Δεν είναι πια η ευθεία οδός που ακολουθεί το μάτι για να συναντήσει το κάθε ορατό, αυτό που έχουν στην θέση σου προτείνει κάποιοι ορατοί και αόρατοι Αλλοι, μα το φως καμπυλώνεται, η "σύγχρονη πραγματικότητα" ρέει στα εξ΄ων έχει συνετεθεί.

Τότε αρχίζει η αληθινή αναζήτηση, και η μεταμόρφωση των συσωρευμένων γνώσεων σε γνώση, μονοπάτι εύκαμπτο, και για αυτό ίσως και οδυνηρό.

[Ποίηση είναι η άγρια ανθρώπινη φύση που διασχίζει με ιαχές τη λογική]

Έλατο που στον άνεμο λικνίζεται

κάθετα θρυματίζοντας τον βράχο,

με όλες μου τις όψεις ανοιχτές

ξέφραγο αμπέλι

και τότε να τη ζω να έρχεται

από βάθη αβυσσαλέα

απροσμέτρητα

μια σταγόνα φωτός που κυλά στη συνείδηση,

και που με κατατρέχει σύγκορμο να βαδίσω,

την ατραπό που οδηγεί,

στα όνειρά μου :

Γαλάζιοι ουρανοί και το γέλιο της αγάπης

Γαλάζια νερά και το γέλιο της αγάπης

Ασπρογάλαζοι πάγοι και το γέλιο της αγάπης.

2

Οι φωνές των ανέμων
ή το θρόισμα των φύλλων
οι δίνες τους που υψώνονται
στο ιμήφως το φθινόπωρο
η ομίχλη που διαλύεται
στο ανέβασμα του βράχου
ο αχνός τους ψύθιρος
στο άκρο της αντίληψης
μεθυστικός και ρυθμικός
χάιδεμα απαλό,
ανέμισμα τρυφερό στα μαλλιά
που μιλάει,
για χαρά και αγάπη
και τύχη
ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία
για το κάθε δεπτερόλεπτο
το κάθε πρωί
το κάθε βράδυ,
το κάθε τι

3

Αναριχητής
χωρίς σχοινιά και ασφάλειες
με την προοπτική της πτώσης
κινητήριο

αναρίχηση και προσπάθεια
και πτώση που πονάει πολύ
και ξανά προσπάθεια και

ξανά

με την πτήση οδυνηρότερη
απ΄την πτώση

4

Οπλίστηκα με την αποδοχή
κι ούτε καν μια μικρή προσευχή δεν είπα,
μονάχα ευθυτενής τον κοίταζα στα μάτια
και περίμενα,
έτοιμος για το απώτατο ταξίδι.

Και καθώς ο υπέρτατος ρυθμιστής της ζωής
με πλησίαζε,
καλωσόρισες του είπα,
καλωσόρισες!

Ζω για να αγαπώ το πλάγιο φως του ήλιου
τις σκιές του πρωινού να μικραίνει,
ζω για να αγαπώ το λύχτισμα του λύκου
που στα τρομερά του δόντια

[Κι εκεί]
κρύβεται η αγάπη .

Ζω για τις μικρές του παρόντος
εντάσεις που προκαλεί και μόνο
η θέα των θαυμάτων,
ζω για τις απίστευτες στιγμές του κάλλους
όπου οι εφιάλτες απλά παύουν να υπάρχουν.

5

Κάνουμε

Πολλή φασαρία
Πολλές φωνές
Πολλή ένταση

Όλα προσπαθούν να καλύψουν την απόγνωση

6

Ποίηση είναι η άγρια ανθρώπινη φύση που διασχίζει με ιαχές τη λογική.

Μελετά τον ανυπέρβλητο κυκλώνα της ζωής
που αχανής,

κυλά και μέσα από τις φλέβες μας.

7

Ζούμε και πράττουμε
από και σε
[πριν και θα]

χρόνους που δεν υπάρχουν

8

Ατενίζουμε, [λένε] το μέλλον με αισιοδοξία

το μέλλον ;

Η γη μαύρη : τα δέντρα νεκρά
Τα νερά των ποταμών : ξεχασμένα δηλητήρια
Οι γαλάζιοι ουρανοί : μύθοι των παλαιών

9

Το να αγαπάς δεν είναι και πολύ
σπουδαία υπόθεση.
Είναι το να μη δίνης
και πολύ σημασία στον εαυτό σου.

10

Η φύση μας έγινε διεστραμένη
και δεν φταίνε γι΄αυτό οι υπολογιστές.

Φταίει ο αόρατος εχθρός που ενεδρεύει
πίσω από τις διαφημίσεις.

11

Κόβουν λωρίδες απ΄τον ήλιο
τα στελέχη
οι executive, οι crietive,
οι p.r.

Κόβουν λωρίδες απ΄τον ήλιο
για να μας κάνουν να ποθούμε
το καινούργιο τους παιχνίδι,

το σκουπίδι
το άχρηστο

τα ανόητα μπχλιμπίδια.

12

Ο πόνος είναι μια λογοτεχνία φυγής
Γι αυτούς που από μόνοι τους δεν έμαθαν
απολύτως τίποτα :

δεν χάρηκαν ποτέ τους
την Ομορφιά του Κόσμου

η διαδρομή τους σύρσιμο
χωρίς εναντιώσεις

υπακοή και πειθώ
τους συνέτριψαν το πνεύμα

κι έμειναν με ένα και μόνο καταφύγιο :
να πονούν
και να οδύρονται
με πίκρα μνησικακία,
να βλέπουν παντού πόνο και μαρτύριο,
και να ζούν ηθελημένα με την αυταπάτη
πως αυτή είναι η μόνη δυνατή διαδρομή.

13

Σκοτεινοί ανθρώπινοι φόβοι :

ο αετός με τα ασθενικά φτερά

το γνωστό

το κανονικό

χωρίς εκπλήξεις

κρυψώνα πίσω απ΄τη
συνήθεια και τη ρουτίνα
σίγουροι, άθλιοι,

καρικατούρες

ο αετός που από πολύ νωρίς

είδε τη σκιά του κάτω απ΄τον ήλιο
και χάθηκε μέσα της
έτρεξε να κρυφτεί απ΄το φως,
φοβούμενος
πως θα αποκαλυφθούν όλες του οι λεπτομέρειες.

14

Πολύ θα ήθελα να δω κάποιον να γελά
[ή εμένα]
βλέποντας τον εαυτό του
μικρό και γελοίο
να προσπαθεί συνεχώς να δείξει
πως είναι κάτι άλλο.

15

Πιστεύουμε γιατί έχουμε ανάγκη να αισθανόμαστε
ασφαλείς,
οριοθετούμε άπαντα για να αισθανόμαστε ασφαλείς,

ο φόβος μας για τη φθορά,
μας φθείρει

16

Τα άψογα κουστούμια
Και τα άψογα χαμόγελα
Μου προκαλούν έντονα αλλεργικά συμπτώματα.

Είναι το τεχνητό,
το παρά φύσει
που μου προκαλούν απέχθεια
και γκριμάτσες πόνου
που με κίνδυνο να φανώ αγενής
δεν μπορώ να αποφύγω